Heimwee

Heimwee


“Hoe hebben jullie het gehad, al weer een beetje gewend, nog enge dingen mee gemaakt, ziek geweest, beroofd en wat vonden jullie het mooiste land”?
Zoveel te vertellen, maar zover weg. Letterlijk en figuurlijk. Het leek niet op te kunnen en dan is het ineens over.
Een jaarlang bijna altijd vriendelijke gezichten en belangstelling in elk land naar onze reis. Belangstelling naar onze tocht via de site en e-mail. Een warm onthaal op schiphol door vrienden, familie en heel bijzondere collega’s. Het lijkt niet op te kunnen en het blijft. Dingen die klein lijken, maar ons leven veraangenamen en een geborgen gevoel geven.

Ik fiets naar huis en zing mee met mijn Ipod.
“Onderweg ben ik zigeuner, onderweg ben ik een kind”
“Onderweg leer je vergeten, gisteren ligt ver achter u
en voor morgen nog geen zorgen, onderweg is ’t altijd nu”
“Onderweg ben je nomade, soepel plooiend speels van geest
je geeft je over aan de genade, je wordt vrij en onbevreesd”
“Leer geduldig incaseren van tegenliggers onderweg”
“onderweg dan ben ik veilig”, vul ik Willem Vermandere aan.
De eerste twee weken hebben we ruimtevrees en leven we uit onze rugzak. Daarna heb ik, naast de bad- en slaapkamer, ook de rest van ons huis bekeken . We hebben onze kleding uit de berging te voorschijn gehaald. Alles lijkt te groot, te veel en vooral overbodig. Omschakeling naar de Nederlandse levensstijl is behoorlijk moeilijk. Om bepaalde confrontaties uit de weg te gaan zoek ik mijn weg naar de buurtsuper. Hier vind ik kleine herkenningspunten van het afgelopen jaar, rust, aandacht en alles wat een mens dagelijks nodig heeft. Op het werk gaat het goed, ik vind mijn draai al snel en het lijkt het bijna of ik niet weg ben geweest. Bas begint overeenkomsten met een Australische bouwvakker te krijgen en spierballen te kweken. Nou dat is zón beetje een antwoord op ‘al een beetje gewend? ’.
De laatste dagen hebben we in New York onze benen uit het lijf gelopen. Koud maar zonnig hebben we Manhattan en Brooklyn onveilig gemaakt, indrukwekkende, prettige stad met veel geel op straat maar best ook wel veel groen. In Washington genieten van het mooie weer en de bloesem bomen. De Mall met de Smithsoniam musea en regeringsgebouwen zeker 100 keer op en neer gelopen. Het witte huis is heel klein, had ik niet verwacht.
Het lijkt niet op te kunnen, zelfs op de laatste dag hebben we nog niet het gevoel dat we naar huis gaan . Als volleerde reizigers gaan we s‘óchtends lekker op pad om nog eenmaal te genieten van The Mall om s’middags ternauwernood ons vliegtuig naar huis te halen en ineens is het over.

“Misschien moet je emigreren”, is een vraag of misschien een suggestie.
Ik kan het niet helemaal ontrafelen, maar het zet me wel aan het denken. Grenzen vervagen, e-mail maakt afstanden klein. Op elk tijdstip van de dag kan je even naar huis en vind je brieven, kattebelletjes en ontboezingen in je mailbox. Grenzen vervagen, afstanden worden ook figuurlijk overbrugbaar. Ik verlang naar zoveel momenten van het afgelopen jaar zoals vertrekmomenten, verrassingsmomenten, reismomenten, spanningsmomenten, ontdekmomenten, emailmomenten, baspaulinewaarbenjijnumomenten, planmomenten, thuiskomstmomenten.
Emigreren, dat is wel even iets anders dan reizen. Dan ben je niet onderweg, dan krijg je heimwee naar thuis.

Met heimwee nemen we afscheid van onze site,
liefs Bas en Pauline