O moeder wat is het heet!

Ruim een week in India. Had ik eerst een goede verkoudheid door de "hoogte", nu heb ik er een door de "warmte". Na, "where do you come from, where do you go to and what is your name" komt gegarandeerd de mededeling:" it is hot today madm". Wel, het is niet alleen hot today, maar dat was het ook gisteren en eergisteren en waarschijnlijk ook morgen en overmorgen. En dat kan ik ook hier rustig in mijn eigen taal zeggen, want voordat je antwoord kan geven komt de volgende vraag alweer. Temperaturen van boven de 40 graden en iedereen vraagt zich af wat we hier doen. We kunnen echt geen toeristen zijn, maar komen vast voor zaken. "Come look in my shop".

Het is warm, maar droog en je kan volop zweten. Als je niet te veel wilt, langzaam loopt, is het best vol te houden. Nu we de chaos van Delhi achter ons gelaten hebben gaan we er ook weer van genieten. In Delhi had ik in ieder geval gemengde gevoelens. De oude stad was heel mooi, maar overvol en te veel mensen die je willen aan raken. De humor van de meeste Indiers begrijp ik nog niet. Dit is namelijk leuk: recht voor je gaan staan , je aanstaren en kijken hoelang je dat vol kan houden. Doorlopen en opnieuw voor je gaan staan en als je durft net tegen je aanlopen. Tja, in Delhi gaf dat af en toe wat spanning. Nu het wat minder druk is wordt het inderdaad af en toe wel grappig, wij houden dat natuurlijk veel langer vol.

In onze AC Ambassedor van 2 jaar oud toeren Koning Bas en zijn gemaal nu rond door Rajastan met hun chauffeur Tjen Dan. Deze zware tocht begint dus in Delhi, waarvan de buitenwijken een stuk aangenamer lijken. Veel groen, brede straten en lanen en veel minder getoeter. Als je in India geen toeter op je vrachtwagen, bus, auto, autoriksha of zelfs fiets hebt ben je echt een looser. In Delhi zijn we in een autoriksha gestapt waarvan de chauffeur in Taz veranderde. Luid grommend, toeterend en ontzettend kwaad kijkend baande hij zich een weg door het verkeer. We zaten in de botsautootjes, maar werden steeds net niet geraakt. Bij ons hotel aangekomen verscheen er een brede tevreden grijs op zijn gezicht. We hebben daarna ruim een half uur de slappe lach gehad voordat we konden uitleggen wat er aan de hand was. En daar snappen die Indiers dus weer niets van.

In Agra hebben we de Taj Mahal en het rode Agra fort bezocht. De Taj is door Shah Janan gebouwd als mausoleum voor zijn tweede vrouw Mumbaz Mahal, die in 1631 was gestorven tijdens de geboorte van hun kind. Hij was zo gebroken door haar dood dat hij in een nacht grijs is geworden. In het sterfjaar van Mahal is hij begonnen met de bouw van haar mausoleum. In 1653 was het klaar nadat er meer dan 20000 mensen aan hadden gebouwd. Van vele zijn de handen of duimen afgehakt zodat de perfectie van de Taj nooit zo kunnen worden gecopieerd. Tja, dat is wat en dan komen er in 2005 nog steeds mensen naar je graf kijken. Het is het ook zeker waard. De Taj is van marmer ,ingelegd met prachtige stenen en heel kundig gegraveerd. Door de dag heen veranderd de kleur door de stand van de zon, maar op het mooist hebben wij haar gezien. Om 5 uur op, om om 6 uur s'ochtends als eerste door de poort heen te gaan.
Keizer Akbar is 1565 begonnen met het bouwen van het rode fort als een militaire vesting. Zijn kleinzoon Shan Jahan heeft er een paleis van gemaakt. Uiteindelijk werd het een luxe gevangenis waar Shan Janan door zijn zoon Aurangzeb gevangen werd gezet. Met uitzicht op de Taj Mahal weleens waar.En Bas maar steeds zeggen het wordt nog veel mooier, dit is nog niets.

Het volgende doel is tijgers zien. Op aanraden van onze reisagent gaan we naar Ranthambore NP.
In de LP (Lonely Planet) haden we gelezen over Balaji waar een "extraordinary Hindu excorsism" tempel zou zijn. Hier begint het afbakenen van de grenzen tussen ons en Tjen Dan. Hij wil hier duidelijk niet naar toe en schermt met "not on the tour".
Tjen Dan is niet een man van veel woorden.
"But it is a flexibel tour".
Niet veel woorden hebben ook niet veel woorden terug nodig. De tempel was indrukwekkend en best wel een beetje eng. Heel veel hysterische mensen, luid gillend en met hun kop op de grond bonkend. We zijn er niet al te lang gebleven. De oranje puja stip hebben we gauw afgewassen, je weet maar nooit.
Het volgende project op weg naar de tijgers is Abhaneri waar een trappen bron is. Rondom de bron is een trap van wel 11 niveaus gebouwd. Adembenemend, overwacht mooi, fotos houden jullie tegoed.
Oke, een heel verhaal om een paar tijgers te introduceren. We komen dus rond 1800 uur aan in het dorpje bij het NP, rijden rechtstreeks naar het hotel, vinden een mooie kamer, willen een safari voor de volgende ochtend boeken en dan blijkt het park te zijn gesloten. GRRRRRRRR, o moeder wat is het heet, ze zijn de tijgers aan het tellen. Wat volgt is een monsterrit naar Jaipur, die uiteindelijk goed afloopt, maar wel een gevecht heeft opgeleverd tussen Bas, mij en Tjen Dan, een triootje dus. De strijd is geleverd, de lucht is opgeklaard en de rollen zijn duidelijk.

In Jaipur hebben we geslapen in een voormalig Maharaja Paleis, Gigi palace. Leuke ervaring. Verder hebben we heel wat rondgelopen in de stad, het paleis der winden, het city paleis en het Amberfort bekeken. En inderdaad, Bas het wordt steeds mooier. In het paleis der winden konden de harem dames op de straat kijken zonder zelf gezien te worden. Bij het Amberfort zijn mijn favorieten, de olifanten, ditmaal helemaal beschilderd zodat het lijkt of ze maskers dragen.

Volgende stop is Puskar beroemd om zijn jaarlijkse kamelen fair. In de LP worden we gewaarschuwd voor opdringerige nep priesters. Ik weet nog steeds niet wat ik van India wil vinden. Mooi en veel gezellige mensen of vies en soms heel opdringerige mensen. Het eerste moet gewoon de overhand hebben en Puskar is een goede test. Buiten het seizoen heeft meer voordelen dan nadelen blijkt nu helemaal. De nep priesters hebben vakantie en we lopen de hele dag van terras naar terras om het helige meer zonder lastig gevallen te worden. India is leuk!!!!
Puskar ligt midden in de woestijn, heeft een heilig meer dat uit een lotus bloem is ontsprongen en de enige Brahma tempel van de wereld. Een heilige stad waar alcohol, vlees en zelfs eieren verboden zijn. Wat je er wel vindt is volop spirualiteit, bhang en veel baardhaar. Dat de verhoudingen geheel hersteld zijn blijkt uit het biertje dat Tjen Dan voor Bas heeft geregeld, voor s'avonds op de kamer.

Newton Manor is de plek waar ik nu zit te schrijven. Klink engels en is ook engels. Bed and breakfast, bij de familie thuis en gisteravond ook een home cooked meal. We zitten in Jodpur, de blauwe stad. Het blauw van de Brahma aanhangers. Het blauw van de huizen die om het enorme Mererangarh zijn gebouwd.
"Ik zei toch het wordt steeds mooier"
Het fort torend zo'n 125 meter boven de stad uit en wordt nog steeds beheerd door de Maharaja van Jodpur. He fort was bedoeld omzich te verdedigen tegen de Mughals. Via een 5 km lange weg en 3 poorten kom je vanuit de stad in het hart van het fort. Bij de laatse poort vindt je de afdrukken van de handen van de weduwen van Maharaja Man Singh. Bij zijn crematie in 1843 wierpen zij zich massaal in het vuur.

Morgen gaan we de Tar woestijn in richting Jaiselmer. Is het niet hier dat de 007 Octopussy ligt of is dat in Uidapur? Dat horen jullie nog wel. Ik ga me nu gereed maken voor een avondje On the Rocks, o moeder wat is het hier nog steeds heet. I am feeling hot.