How low can you go

"Dit valt onder de categorie wadlopen", zegt Bas.
Met respect stappen we opzij, "Jullie komen er ook en het is de moeite waard"' horen we ze zeggen.

Dag 3
Ik kan mijn benen niet meer bewegen, Vannacht ben ik er al van wakker geworden. Met moeite kom ik mijn bed uit en strompel naar de wc. Gaan zitten gaat ook niet meer vanzelf. Kan me niet meer heugen dat ik zo'n spierpijn heb gehad. Trappen kan ik wel vergeten en stoepen op en af is iets dat ik verlopig zoveel mogelijk moet vermijden. Omlopen, pardon omstrompelen, is een betere optie.

Dag 2
Er kriebelt iets over mijn lijf. Niet op letten, niets aan te doen. Gelukkig zitten mijn kleren voor zo in een vacuum zak. Daar kunnen ze niet in. Het is nog vroeg, nog even slapen. In het andere stapelbed liggen de japanners er geordend bij. Een stukje verop hoor ik de boys in hun dormitor feesten. Dan maar eerst naar de wc.
De kakkerlakjes rennen over de muur voor het licht weg. Het is tijd. Wel overdacht kleed ik me aan. Eerst een hemdje, daarover een thermo t-shirt, dan een t-shirt met lange mouwen. M'n fleecetrui volgt met daarover Bas z'n shirt met cappucion. Dan blijft mijn pet ten minste goed zitten. Het schijnt nogal te waaien. Spijkerbroek met daarover mijn rode broek, 2 paar starline sokken aan m'n handen. Kom maar op met die kou.
Na een half uur op weg te zijn ga ik zitten op een steen. Misselijk. Van de warmte.

Dag 1
Garden Fairy Resort, klinkt goed he?. Nou het was me het nachtje wel in de Garden Fairy Jail.
Gespannen wachten we op onze gids. Zouden we het halen? Zo vanaf Kinabalu NP headquarters staren we een eind omhoog.
Loure is een man van weinig woorden. Gelukkig want veel adem om te praten blijft er niet over.
"Dit valt onder de categorie wadlopen", zegt Bas.
Hij heeft het duidelijk niet naar zijn zin. hebben we het niet goed begrepen? Er is ons een glooiende helling beloofd. Tot nu toe klauteren we alleen maar omhoog.
We worden ingehaald door mannen en vrouwen met zware lasten. bevoorrading voor Laban rata Resthouse.
Bas is zijn dure biertje aan het verdienen. Het kost hem zichtbaar veel moeite. Langzaam vorderen we, maar we vorderen. Langs orchideeen, bekerplanten tot net onder de boomgrens.
De sfeer op de 'berg' is goed. Met respect stappen we voor de dalers opzij.
"Hoe was het, was het zwaar?" vragen wij hun.
"Iedereen haalt het", spreken ze ons moed in,"have fun", voegen ze eraan toe.
Ik heb er zin in, de benen werken mee, maar die van Bas duidelijk niet meer. Maar hij haalt het en vol trots koop ik een blikje Heineken voor hem. Even later stoot een medeklimmer het 5 euro 'dure' blikje om.
"Ik heb ook altijd pech", is bas zijn enige kommentaar.

Noedels eten, veel pasta zodat de benen me morgenochtend niet in de steek kunnen laten. De laatste zonnestralen verdwijnen achter de top en we kruipen in ons mandje. De wekker staat om 2.00 uur.

Bas zwaait ons uit. Samen gaan Loure en ik op stap. Filevorming, op de trappen en langs de touwen, is mijn redding. Ik heb voor dit moment te veel aan. Misselijk probeer ik op een steen wat af te koelen. Ik drink wat water.
"Are you alright?"
"Yee"
Even later ben ik weer oppad. De massa verdeeld zich nu beter over het steile graniet. Bomen zijn er niet meer en de tegenwind heeft vrijspel. Om iets over half 4 passeren we het laatste checkpoint.
"Nog 1,5 uur", zegt loure bibberend.
We klimmen als berggeiten omhoog langs Dunkeys ears, South peak en staan om 5.05 op de top- 4095 m - Low's top, de hoogste van Zuid Oost Azie.
De beloning is groots. Ruim 45 minuten geniet ik van het uitzicht en de opkomende zon. Nog steeds bereiken mensen de top. Jammer dat Bas er niet bij is, maar in gedachten hoor ik hem luid vloekend omhoog komen.
Vol euforie dartelen we naar beneden. Mijn vingers en tenen beginnen te tintelen, het bloed stroomt weer en de wind in de rug geeft me vleugels.

Op de waranda staat Bas op me te wachten, turend door de verrekijker.
"Je bent de 5de", zegt hij trots.
Vol vuur en vlam vertel ik over de touwen, de wind, de kou en het kleine topje. De noodles zijn verbruikt, tijd voor een stevig ontbijt.

Bas springt naar beneden, opgelucht dat hij daar weer fit genoeg voor is. Zijn benen werken prima mee vandaag. Die van mij niet meer. Elke stap kost moeite en na verloop van tijd lijken ze niet meer van mij. Ik had gelijk door moeten gaan met de afdaling. Loure wil mijn daypack dragen, maar ik wil het zelf doen. Hij probeert me af te leiden met orchideeen, begonia's en bekerplanten. Lukt aardig. Met respect stappen de stijgers nu voor mij opzij.
"Did you make it", vragen ze.
"Everyone makes it", antwoord ik, maar wat ben ik blij dat ik al boven ben geweest. Dit doe ik nooit meer.


Dag 4
Mijn benen voelen anders dan gisteren, niet dat ze minder pijn doen.

Dag 5
Ik kijk uit naar de dag dat ze weer normaal doen en weer van mij voelen.

Dag6
Met mijn glow in the dark summit t-shirt strompel ik stralend door de nacht van Kota Kinabalu. Eigenlijk was het best leuk. Zeg nooit : How Low can you go!



We hebben ondertussen Sabah verlaten. Op het schiereiland van Maleisie gaan we naar Malacca en naar de oostkust om zeeschilpadden te zien. Dat wilde tot nu toe maar niet lukken, maar daar vast meer over de volgende keer.