Little Green Bag

"L'ts 'f w'rd's t'day", zegt de man. Zijn ontblote bovenlichaam is bedekt met vage penstreken die tattoos voorstellen. Onder de lange zwembroek steken een paar gehavende witte benen en aan zijn voeten draagt hij flip flops. Zijn 'iet wat' te stevige vrouw volgt hem in de typische vrouwelijke outfit: te klein vormloos hempje waar haar borsten uitpuilen. Haar billen doen hetzelfde uit het shortje.
"Yee l't 'f w'rd's mate", herhaalt ze terwijl ze verder sloft achter haar man en kinderwagen.

Niets is herkenbaar, niets is normaal. Vreemde vogels vliegen en lopen rond. Met een cultuurshock dwalen we door Brisbane op zoek naar betaalbaar eten. Veel zwervers op straat. ZZtop baarden zijn hier hotstuf en Mad Max is veelvuldig aanwezig.
Je struikelt over de stoere bouwvakkers die, vergezelt van hun enorme lunchboxen, in de namiddag schooners en jugs Fourex nuttigen. XXXX gold, Fourex, is het lokale bier van Queensland. Al gauw vinden we uit dat je bij een schooner Fourex voor $5 heerlijk kan eten, rump met mash en salad. Het vermaak krijg je er gratis bij.
Ik voelde me de afgelopen maanden vaak bijna bloot, met diezelfde kleren ben ik nu een aangekleed trutje. Ronde vormen puilen uit hele korte rokjes en broekjes. Vormloze hempjes verhullen de afwezigheid van tailles, maar laten de boezems onbedekt. Alle vrouwen zijn hier lelijk mailt Bas naar huis en het bier is duur. Klopt, maar daarin tegen is er voor mij genoeg te zien, Mellies in overvloed.

We hebben veel tijd voor Down Under. De afstanden zijn, zoals alles hier, enorm en we moeten een betaalbare vorm van vervoer zien te vinden. Na drie dagen puzzelen en schuiven hebben we een aardig schema. Met een Greyhound pas gaan we de komende 3 weken langs de oostkust richting Cairns. Via internet hebben we een goedkope vliegticket van Cairns naar Darwin gekocht. De trein van Darwin naar Alice Springs hebben we ook geboekt, de Ghan gaat maar 1x per week. Voor december hebben we een campervan gereserveerd.

De afgelopen dagen hebben we Brisbane bekeken. Natuurlijk willen we koalas en kangaroos zien. Met een off peak ticket rijden we door de buitenwijken naar Lone Pine Koala Sanctuary. No worries, maar het is een ren je rot spel om alles te zien. Na de sheepdog show met mijn favoriete kelpie hond is het tijd voor het voeren van Trevor, de tasmaanse duivel. Met rode oortjes van boosheid, ik lag lekker te slapen, knaagt hij zijn eendags kuiken op, om vervolgens sjacherijnig terug te waggelen in zijn boomstam. Hollen naar 'hold a koala' gevolgd door 'hold a snake' en vervolgens naar de kangaroo presentatie.
Een beetje bedeest lopen we de weide op, waar een enorme grijze bodybuilder kangaroo ons aan ligt te kijken. Ik ga op gepaste afstand zitten voor een foto, als een klein kind me voorbij holt en het dier innig begint te knuffelen. Na een paar uur hebben heel wat geleerd over de vreemde fauna van Australie, kangaroos zijn heel zacht, koalas lijken op oude knorrige mannetjes en wombats slapen alleen maar.
Met de rivercat varen we onder de Story Bridge door naar South Bank Park. Aan de rand vande lagoon bestuderen we de Aussie outfit. We deinzen terug voor een aussie stel met kinderwagen.
"L't 'f w'rd's", zegt de man terwijl hij ons aankijkt. (ondertitelling:lot of weirdos)
De budgie smuggler van Bas is een uitgestorven zwembroek en wordt op korte termijn vervangen door een echte Billa Bong met daaronder flip flops.

Het budget blijft ons zorgen baren. Elke dag buiten de deur eten is hier niet vol te houden en hotels zijn behoorlijk prijzig. We zijn een beetje 'verwent' in Azie, waar onze euro het heel goed doet.
We hebben een pot gemaakt waar iedere dag een bepaald bedrag ingestort wordt voor vervoer, slapen, eten en drinken. Daar zouden we het mee moeten doen, maar het lukt nog niet erg.
De komende 3 maanden slapen we in ieder geval in hostels en de YHA bevalt goed. In Brisbane hadden we een eigen badkamer, maar die hebben we afgeschaft en gebruiken nu de gemeenschappelijke. Op een slaapzaal slapen gaat ons te ver.
De internationale jeugdherberg kaart heeft ons de afgelopen dagen al aardig wat voordelen opgeleverd. Kortingen op passen, treinreizen en tours lopen op tot 50%. Verder hebben de YHAs goed uitgeruste keukens en leren we waarom iedere backpacker met een groen tasje rondzeuld. George Baker heeft het hier ook vast vandaan. The little green bag is een ecotas van Woolworth, een grote supermarkt keten. Het tasje reist nu ook trouw met ons mee. Bas heeft het van wat karakteristieken voorzien zodat we haar kunnen herkennen. Het levert wel wat problemen op met Janny, die rode oortjes heeft van jalouzie. Ze zal er toch aan moeten wennen, want met teh little green bag hebben wij onze financiele draai gevonden.

"No worries mate"
De Greyhound chauffeur in korte broek en witte kniekousen loopt als een drukke tuinkabouter heen en weer te rennen met postpakketjes. Als hij hiermee klaar is, neemt hij alle tijd om ons in te checken.
Iedereen doet best wel druk en chaotisch ,maar strooit maar rond met'no worries', 'thanks mate' en 'relax and lay back'.
Brisbane uit, op naar het noorden door de Sunshine state. Onze eerste landings plaats is Hervey Bay. We hebben een tour geboekt naar Frasier Island. Een enorm zandeiland met een aparte flora en fauna. De fauna levert gevaarlijke situaties voor kleine kinderen op. Misschien herinneren jullie de film met Meryl Streep 'Cry in the dark' waarin een vrouw veroordeeld wordt voor het verdwijnen van haar baby. Helaas werd het verhaal van de moeder toen niet gegeloofd, maar enkele jaren geleden bevestigd door een gelijk soortige verdwijning van een jong kind dat s'nachts naar het toilet liep. Nu staan overal waarschuwings borden en brochures over dingo's en wordt ouders gevraagd extra goed op hun kinderen te letten.
Met een 4WD truck racen we over de zandpaden door tropisch regenwoud, graslandschappen en over 75 mile beach. De zee kunnen we niet in vanwege stingers (kwallen) en witte haaien. Langs de kust zien we walvissen zwemmen en schilpadden naar lucht happen. Steve rijdt, gidst en kookt voor ons en is alleen met een stuk hout stil te krijgen. Door zijn kopmicrofoon overspoelt hij ons met informatie over het prachtige eiland en zorgt hij voor de nodige kermis attracties met de 4WD.
"Happy Christmas", zegt Pete, terwijl hij duidelijk geniet van zijn lunch.
"Happy Chrismas again Pete", omdat het voor hem al 2 dagen kerstmis lijkt te zijn. We genieten van de natuur, het camperen, Steve en onze mede reizigers.

Om 5 uur s'middags stappen we opnieuw in de Greyhound. Tegen de ochtend komen we aan in Airlie Beach. Ook hier hebben we weer een tour geboekt via de YHA en gaan we 3 dagen zeilen op de Sollway Lass, een in 1902, in Nederland, gebouwd tallship.
Op dinsdag avond schepen we in, nadat we in de YHA vreselijke verhalen over bedbugs hebben gehoord. Die nacht ga ik heel laat naar bed, smeer en spuit me helemaal in met het ergste wat te koop is en graaf me in in mijn laken.
Wederom is het een druk progamma. We varen tussen de Whitsunday Islands over het Great Barrier Reef. Prachtige witte stranden, helder turquoise water met veel kleurige vissen en koralen. De eerste dag varen we op de motor, bezoeken White Heaven beach en zwemmen in ons stingerpak. Om ons heen komen schilpadden boven om adem te halen, vanaf Hook Island viewpoint zijn de roggen duidelijk te zien in het ondiepe water langs het strand.
De bemanning verzorgt ons goed. Aan eten en drinken geen te kort. Met de sloep worden we op stranden en snorkel spots afgezet. S'avonds een champagne sunset op een verlaten strand en s'ochtends weer vrolijk met een salto en de swing het heldere water in. Snorkelen tussen meer dan 15 papagaai vissen van ruim 2 meter! Blauw gestippelde roggen, schelpen die dicht klappen als in een tekenfilm en kleurige koralen. Het kan niet op.
"Hole in the deck"
Het ketelbinkie duikt onder het dek om met een lading Tooheys New weer boven te komen. Ash staat achter de bar te Yee-, Yie-, Yoen en bier en wijn te schenken. Vanavond hebben we ijs met chocolade taart toe. De taart is vanochtend vers gebakken door Addo.
Aan boord hebben we verschillende nationaliteiten en soorten mensen. Dat levert de meest vreemde gesprekken op.
"Are you from Germany"? vraagt de Fransman met zijn acccent.
"Yee", antwoordt de Nederlander luid en duidelijk.
"From where in Germany"?
"Amsterdam".
"Never heart off"
Of dit gesprek tussen een Fransvrouw en een droge Rotterdamse.
"Do you speak english in Holland"?
"No, Dutch"
"Oh"
"Just like you speak French in your county".
Of de Fransvrouw en het ketelbinkie.
"Did you have a good swim"? vraagt het binkie in zijn keurigste engels.
"Que? I have see fish"
"And coral"?
"What kind of fish is that? No with snorkel and a mask".
De laatste dag staat er flink wind, maar helaas gaan er maar 4 van de 10 zeilen uit. De 1ste bootsman is het er niet mee eens. De karakters van Gaza en 'driver' Seabear botsen duidelijk met elkaar. We hebben er niet al te veel van mee gekregen, maar Gaza neemt de bij het afmonsteren afscheid van ons en de Sollway Lass, hij heeft ontslag genomen.

De Greyhound brengt ons s'ochtends vroeg naar Townsville. Gisteravond hebben we afscheid genomen in de YHA. We hebben hier veel verschillende leuke mensen ontmoet en gezellige gesprekken gehad over lekker eten, zeilen, reizen en verder plannen. De keukens van de YHA zijn prima plekken om mensen te ontmoeten en leuke reistips te krijgen en te geven.
We worden afgezet bij de ferry terminal en voor we het weten staan we op Magnetic Island. Toen Cook hier een paar honderd jaar geleden voorbij voer sloeg al zijn instrumentarium op hol en voer Magnetic Island voorbij. Jammer voor hem.
Op Bungalow Bay worden we ontvangen door een zeer drukke love met no worries and relax. Als de wervelwind ons heeft ingecheckt heeft, nestelen we in, in ons bugalowtje. We hebben hier 2 nachten geboekt, maar weten nu al dat we daar spijt van gaan krijgen. In de keuken staat een Indier en zijn vrouw te koken. Onder het genot van XXXXgold en een rood wijntje eten we heerlijke chicken coconut curry en pittg roer gebakken banana prawns. Om ons heen lopen possums en vliegen vreemde vogels. Het is hier een paradijsje.
In het mooiste baaitje van de wereld, Baldin Bay, krijgen onze billen een roze kleurtje. En als we terug lopen, door het eucaliptus bos, naar Horseshoe Bay zien we verschillende soorten skinks (gladde hagedis) en vliegen grote zwermen kakatoes over, kabaal makend als een zwerm kraaien. 'Thuis worden begroet door de rainbow parkieten die krijsen als een groep spreeuwen.

Op een regenachtige dag stappen we verlopig voor de laatste keer in de Greyhound. De vertrouwde tuinkabouter is druk, druk, druk, maar we beginnen eraan gewend te raken. De cultuurshock lijkt te slijten. De natuur en ruimte is geweldig, maar we hebben nog niet iets van 'hier willen we blijven'. Misschien een geruststelling voor het thuisfront?
George, bedankt voor het kleine groene tasje, een echte uitkomst voor ons budget. We hebben zelfs wat kunnen sparen voor de 'grote' stad waar we vanavond aan komen, Cairns. Bas wil een ijsje, maar neemt het niet, zodat hij zijn geliefde shag kan kopen. ( 3x zo duur als in nederland!) en draagt zo bij aan het spaarpotje.

Janny moet nu echt gaan oppassen. Als ze zo door gaat met mokken noemen we haar voortaan Taz. Ach ja, het is maar een klein beertje en voor het eerst van haar leven buiten Azie. Dat is pas een cultuurschock, concurrentie van The Little Green Bag.


Een psje:
We zijn ondertussen al in Darwin, hebben het druk, druk, druk. Ruim 6 maanden onderweg en nog steeds geen genoeg van. Bedankt dat jullie nog steeds onze belevenissen willen lezen. Als je een heel klein berichtje met je naam en doei achter laat krijgen wij een idee van wie ons volgt. Bedankt voor het lezen en bedankt voor al die grappige reacties en allerdaagse verhaaltjes die jullie terug geven, daar kan geen werelreis tegen op,
liefs, de Bas en ons Pauline