Leren sloffen met plastic sloffen

Het doet niets en ligt plat op het zand. Het doet niets en ligt plat op het zand naast het, dat plat op het zand ligt. Het doet niets en ligt plat op het zand draait de bolle kant boven en vraagt aan, het doet niets en ligt plat op het zand naast het, dat plat op het zand ligt, "biertje"? Waarop het, dat plat op het zand naast, nu dat bol op het zand ligt, "hoe laat is het"?
"Bijna middag", zegt nu bol op het zand.
"Maar voor enen"?
"Ja"
"Doe mij maar een H2Otje", waarop het, dat naast nu bol op het zand, het luie lijf ook omdraait, dus 2x nu bol op het zand, naast elkaar nog steeds, dat wel.
"Ik ga even chillen in de branding", zegt bol op het zand, naast nu bol op het zand en staat op om, met een stoere tred, de golven in te duiken.

Op Bali ben je niets als je geen surfplank vast houdt, een brommer met surfplank houder berijdt en in ieder geval 1 vreselijke verwonding op je lijf hebt. Een echte Bali ganger doet rek en strek oefeningen, trekt de surf trui aan, loopt, zie hier ben ik dan, de branding in met de surfplank onder de arm, stevig vergrendeld aan het been. vervolgens ligt de echte Bali ganger uren in zee op de plank te wachten op, tja dat is bol en bol niet duidelijk, om dan cool weer het strand op te komen onder luid applaus. De Bali heeft minstens 1x recht op en minstens 1 seconde op de plank gestaan.
Echte surfers gaan met een boot de zee op om met plank te worden afgezet op de Airportlefts break, waar ze gefilmd worden vanuit de golven. S'avonds kunnen hun kunsten bewonderd worden in Tubes op een enorm video scherm onder het genot van een Bintang en stoere verhalen van Baligangers. Dreamland break is nog ver buiten hun bereik.

"Transport"?
"Massage"?
"Manicure"?
Bol en Bol op het strand zijn eraan gewend geraakt. Proostend op het 'vreselijke' leven van een wereldreiziger, lachen ze vriendelijk en zeggen, "nee, terima kashie".
"Sarong"?
"Massage"?
"Transport"?
Tegen vieren stroomt het strand vol met verkopertjes, spitsuur. De barkeeper van bar Blu, oranje coolbox met ijskoude Bintang en fris, houdt in de gaten dat bol in het kwardraat niet te veel 'lastig' gevallen worden. Bol en Bol waarderen dat en komen elke dag netjes bij hem terug.

De dag indeling is strak. S'ochtens vroeg op voor het ontbijt. Dan naar het internet om te kijken of er antwoord is op de emails. Bol en Bol proberen een tocht op Papua te organiseren en een vliegtuig er naartoe te regelen. Wil niet echt lukken en de Bolletjes worden er een beetje kriegel van. Internet is een prachtig medium, maar ze moeten wel antwoord krijgen. Met een beetje Nederlandse hulp vinden de 2 een vliegtuig en een prima agent. De gang naar het internet is nog steeds veelvuldig maar werpt nu vruchten af. Bol in het kwardraat vinden een prima verhouding tussen plannen, regelen en relaxen. Naast het ware Bali strand leven snuiven ze ook cultuur en natuur op. Ze zien de Kecak dans bij Uluwata, wandelen door de tempeltuinen van Pura Luhur Batukau, zien de toeristische chaos van Tanah lot compleet met coraalslangen en vliegende honden, maar besluiten daarna dezelfde chaos bij het kunstenaars dorp Ubud over te slaan.

De Balinese dag begint met schone kleedjes voor de beelden, gevolgd door het neerleggen van de vele offertjes, die besprenkeld worden met 'heilig' water uit het blauwe maggie flesje. Vervolgens eten de honden de koekjes op, roken de bemo (opstap taxi) chauffeurs de sigaretten op en worden de gevlochten bamboe mandjes plat gereden en gelopen. Maar dat geeft niets, want s'avonds zet je gewoon een nieuw offertje neer. straten liggen bezaaitr met bloemen en zijn besprenkeld met 'heilig' H2O.

Bevrijdingsdag, 17 augustus 1945, 60 jaar onafhankelijk Indonesie. Onafhankelijk van Nederland, maar afhankelijk van islamitisch Java. Als Nederlanders kunnen Bol en Bol daar misschien niet al te veel kritiek op hebben. Op Bali merken de 2 in ieder geval niet veel van deze feestdag, wel veel vlaggen.
Ground Zero. Begin Oktober 2002 wordt Kuta in de nacht opgeschrikt door twee bloedige bom aanslagen, midden in het uitgaans centrum. Meer dan 200 mensen, de meeste Aussies vinden hier de dood. Duidelijk is dat de aanslagen zeker geen sympatie hebben gevonden onder de Balinese bevolking. Het monument, met alle namen van de slachtoffers en de vlaggen van hun nationaliteiten, trekt dag en nacht mensen, zowel de lokale bevolking als toeristen. Er branden altijd kaarsen, er liggen altijd verse bloemen en er zitten altijd mensen bij het Ground zero monument.

"Hou daar mee op"
"wat doe ik dan"?
"Weet ik eigenlijk niet"
"Volgens mij ist'ie dicht"
"Volgens mij gaat het regenen"
"Transport"?
"Dat zou ik nooit gedaan hebben zo"
"Die ken ik, die lijkt op ......"
"Massage"?
"Iscream"?
"Youscream"
"Why"?
"Je zal het moeten lopen"
"Manicure"?
"Bukan friend, terima kashie"
"Biertje"?
"Besar Bintang"!?
En dan nog leren sloffen op plastic sloffen. Het leven van die 2 gaat heus niet over rozen. Op naar de neusbotten, peniskokers en kookpotten, samen met hun Papua gids 'Mr Dixon Dyke".
Diagnosis Murder????