Lemons?!

'Lemons?!', heb ik het genoemd, maar het zou ook 'Wicked days and nights', 'Tequilla Sunrise' of 'Hotel california' kunnen zijn. Het Hotel achtervolgt ons letterlijk en muzikaal, al vanaf Sri Lanka. de eagles op het strand van Negombo, 'Hotel California' in het Chitwan NP of de Eagles te pas en te onpas in publieke gelegenheden over de rest van de wereld.

Na alle hoogte punten van Australie zijn we de Bass straat over gestoken, beroemd en berucht van de Sidney-Hobart race. De tour over Tasmanie is voorlopig de laatste met een groep. En dat is maar goed ook, want het gehop on en gehop off in combinatie met no worries gaat vervelen. Maar dat is het tour gebeuren. Tasmanie zelf is helemaal geweldig, overzichtelijk, dun bevolkt, afwisselende natuur, wisselend klimaat. Met de cultuur stad Hobart is dit de eerste plek in Australie waarven we denken, hier zouden we wel willen wonen.
"You'r more then welcome", zegt John als we na ruim een week afscheid nemen om de Bass straat weer over te steken richting Melbourn.

Melbourn s'ochtends vroeg. Zwart, grijs pak of mantelpak. Op joggingschoenen haast werkend melbourn zich uit Flinders station naar kantoor. Twee uur later komt er kleur in de stad. De zon breekt door en de vakantie gangers begeven zich de straat op. Breakfast zaakjes worden koffie terrassen.
Morgen halen we onze Wicked camper op. Vandaag gaan we op pad om CD's tescoren voor 'on the road'. De Eagles mogen niet ontbreken, Neil Young, Ry Cooder en 'Kind of blue' van Miles Davis als reminder. Verder Slim Dusty, de Australische havenzanger en natuurlijk Men at Work. En voor de jonkies onder ons, No Doubt.

'Hotel California' schalt door de camper. Het is een heel ritueel. Als we wegrijden klinkt de rauwe stem van Slim door het pand,
" G'day G'day, how you'r going", gevolgd door het 'Hotel' en 'Tequilla Sunrise'. Dan is 'Down Under' aan de beurt en om een beetje tot rust te komen zetten we 'Paris Texas'van Ry Cooder op.
De Wicked Van is ingewijd en tot Slammer gedoopt. Het 3 persoonsbed staat permanent opgesteld, de bar in de achterklep is geopend. De buitenkant is kundig beschilderd met stippen en andere Aborigenal achtige schilderingen. Voorop staat over de hele breedte WICKED gekalkt. Achterop staat onze Slammer slogan, zodat we niet kunnen vergeten dat we nu deelnemen aan de Wicked cultuur.

Een Zuid Frans landschap trekt aan ons voorbij. Waarschuwingsborden tegen overstekende kangaroos en kakatoos helpen ons herinneren waar we zijn. Vanuit Melbourn rijden we recht omhoog. Op onze reis hebben we grote en kleine targets uitgezet. Vandaag doen we een kleine. We hebben het al aan veel Aussies gevraagd en krijgen de meest uit een lopende antwoorden. In de Blue Mountains, bij Canberra, maar gisteren sloeg ik toevallig de LP open op Woodend en de Macedon Wineries. Hanging Rock is beroemd geworden door Joan lindsay's novel en Peter Weir's film, 'Picnic on Hanging Rock'. Niet zo gek dat hier een groep schoolmeisjes verdween. Op onze kleine target 'Hanging Rock' weten wij nog te verdwalen in de regen, op de aangelegde paden, tussen de vulcanisch gevormde rotsformaties.

Gouden vlakke velden met door geschoten broccolie bomen glijden voorbij. Neil Young en zijn gitaar jammeren door de slammer, 'Old man take a look at my live'. 'Browsy driver die' meldt het bord langs de kant van de weg, dus we stoppen om een kop koffie te zetten.
Gouden glooiende graanvelden glijden voorbij. Een bord met 'back and hip therapist' langs de kant van de weg, als bloke hoor je er hier niet bij als je niet moeilijk loopt door rug en heup problemen. Maar voor wie is deze therapist hier? Zover je kijkt is er niets, helemaal niets. Een grote gouden leegte.
Liefelijk goud is ingewisseld voor een ruig landschap met lage blauw grijze struikjes tussen geel wuivend gras. Op 'Kind of Blue' zeilen we verder richting de outback. Langs de kant van de weg ligt een dode kangaroo met 2 grote zwarte kraaien erop. Sitback, relax and enjoy the ride by our friendly driver, the Bas. Het volgende kleine target blijkt onbereikbaar. Coopers crossing bestaat niet en Broken Hill ligt buiten de Slammer limit.
Een Frans wijnlandschap ditmaal, met victoriaanse landhuizen. Door de Clare Valley rijden we terug naar de kust boven Adelaide. Vanuit de heuvels duiken we in een vlak eenzaam landschap. Road Trains geladen met graan houden ons gezelschap. Oppassen dat ze niet over ons heen walsen.

Wind, regen en zonneschijn wisselen elkaar in een snel tempo af. Regen komt en verdwijnt voor de zon, die op haar beurt weer even plaats maakt voor de regen. Alleen de wind is egoistisch, hard of iets minder hard.
Camping keukens zijn geheel voor ons, net als een uitgebreid ochtend toilet. Geen probleem, er is toch verder niemand. S'avonds liggen we vroeg in bed, de bar gevuld en Bert Visser aan het woord.
'Ik vind het helemaal niets", zegt hij als hij zijn kampeer ervaringen aan ons toevertrouwd.
In Innes NP is het druk. We komen 2 auto's tegen, op het strand worden we begroet door een Emu familie en op de weg worden we stil gehouden door een trage hagedis. 'A micro sleep kills in a second' staat op zijn staart. O nee, dat was het bord langs de kant van de weg. Praten hebben ze verleerd op York peninsula, aan gebarentaal heb je hier meer. Ook handig als je elkaar tegenkomt met de auto.

Het is Sinterklaas en we rijmen erop los.
'Het is fijn
om in Australie te zijn.
Maar we mogen niet liegen,
want er zijn hier wel veel mossies en
vliegen'
Een poging dit dichtsel met het thuisfront te delen gaat niet op. De postduiven zijn op stok en open vuur voor rooksignalen is verboden.

Onze Slammer slogan? 'If live offers lemons, ask for Tequilla and salt. En daar willen we ons aan houden om verder te genieten van onze Slammer en kampeer avonturen.

Gegroet,
Bor de wolf en Slor der Vos