Sumatra, Dark roasted

"Maleisie hebben we ook weer'gedaan'"
"Vraag maar raak, we weten alles te vinden"
"Alles in KLCC Suria. Chanel? Level 2, Gucci? level 1 naast Hugo Boss"
"En alles over metro, monorail en ander modern spul"
"Tickets? one way, return, automate, station?"

De afgelopen dagen zijn we hard bezig geweest om een onderkomen op Bali te vinden. We hebben zoveel gedaan en gezien de afgelopen weken. Maar om niets te doen, moeten we eerst heel veel doen. Dus op naar KLCC Suria. KLCC staat voor Kuala Lumpur City Center en Suria is 'het' shopping center van KL.
Hoe is dit land zo ver gekomen vragen we ons soms af. Twee dagen van hot naar her gelopen, getaxied, gemetrood en wat hebben we, een one way ticket van Jakarta naar Denpasar. Ik kan niet uitleggen hoe het hier gaat, maar moeizaam gaat het wel. Wat ook duidelijk wordt is dat er in India geen toeristen waren en dat we er nu te veel hebben. Een hotel vinden, uren wachten we, voor niets.
Moe en teleurgesteld kruipen we zelf achter de computer. En zie binnen een half uur vinden we wat we willen en binnen 2 uur hebben we een bevestiging. Op naar Bali.

Teveel toeristen dus, het hoogseizoen is aangebroken. Gezellig, maar we moeten meer vooruit gaan plannen. Dingen moeten vaak gewoon zo zijn om iets beters opteleveren. Hoog op ons verlanglijstje staan de zeeschilpadden. Bij Sabah ligt Turtle Island waar de schilpadden hun eieren komen leggen, maar we kunnen op korte termijn geen accommodatie boeken. Ook de rafflesia, de 1 na grootste bloem ter wereld lijkt niet te lukken. De bloem bloeit maar een paar dagen en we missen hem steeds net.

Terug op het schiereiland gaan we gelijk naar Malacca. Een onmaleisisch stadje, dat na de claim van de Hollanders en de Portugezen, lang Brits 'eigendom' is geweest. Zo vind je er het Stadhuys, de VOC en het Portugese St.Paul's kerkje. Verder ontmoeten we hier ook onze favoriete receptionist, Mike of is het Mieke? De hoge stem en beginnende tietjes maken ons aan het twijfelen.

De zeeschilpadden blijven trekken. Aan de oostkust zijn een paar plekken waar je ze kan zien. Op naar Kampung Cherating met de bus. Onderweg doet de chauffeur boodschappen voor moeder de vrouw. Gelukkig, Maleisie is een modern land. Modern met een ouderwetse service. Dankzij het computer reserveringssysteem staat de aansluiting nog op ons te wachten. De taxi chauffeur naar de Kampung is dronken of moet heel erg poepen. Gespannen slingeren we over de weg, Bas klaar om in te grijpen. Na een toiletstop gaat de snelheid flink omhoog, toch een combinatie van onze twee vermoedens?

Het is weekend en alle hotels zitten vol. Cherating Cottage heeft nog plek. Het is laat en er zit niets anders op om deze uitdaging te aanvaarden. De volgende ochtend worden we toch redelijk uitgerust wakker. Voor het eerst tijdens onze reizen overwegen we een bericht naar de LP (Lonely Planet) te sturen: This place is surtenly run down a lot since your last visit, please warn guest this could be their worst room experience in live and .... look out for the cook, he is really mean altough he laughs all the time!
In River View resort vinden we verbetering voor 1 nacht, maar een muggennest levert Bas flink wat bulten op. Twee nachten Suria Beach resort brengt rust. Ver weg van vieze kamertjes en dode opgezwollen honden op het strand genieten we hier van het zwembadje.
Vaak moeten dingen dus zo zijn om iets beters op te leveren. Overdag lopen we over het schone ongerepte strand naar het schilpadden centrum naast Club Med. Drie soorten schilpadden leggen hun eieren op deze kust. Om ze te beschermen tegen natuurlijke rovers en mensen, die denken deze eieren nog als delicatesse te mogen beschouwen, worden ze opnieuw in gegraven in een afgeschemd gebied. Bij elk legsel staat een bordje met de legdatum en de soort. de data maken ons blij. Legsels van eergisteren dat belooft wat.
Op het white bord zien we dat er gisteravond 2 schilpadden zijn gesignaleerd, maar ze hebben geen eieren gelegd. Schilpadden zijn heel schuw, maar als ze eenmaal aan het graven zijn letten ze nergens meer op. De eieren hebben 45 tot 60 dagen nodig om uit te komen. Elke avond om 22.30 worden 2 a 3 dagen oude dieren terug gebracht naar de zee. Toeschouwers zijn welkom.
Op de fiets gaan we naar het centrum. Onze koplampjes komen goed van pas. Vol entousiasme worden we ontvange door de rangers en de overige bezoekers. Om klokslag 22.30 wordt een emmer met groene baby schilpadjes gepresenteerd. We mogen fotos maken met flits, op het strand moet het zonder. Ik blijf dicht bij de ranger om niets te missen. We moeten achter de streep blijven die in het zand is getrokken. Langs de zee worden de miniatuurtjes neergezet. Sommige nemen gelijk een spurt naar het water, andere blijven verbaast zitten. Enkele worden met een golf terug gezet op het strand, maar naar 5 minuten zijn ze alle 40 verdwenen in het donkere water. Hoeveel dames zullen er terug komen op Chendor Beach om voor een volgende generatie te zorgen?
De kans dat we een grote zeeschilpad te zien krijgen is klein. De landingen zijn tussen 21.00 tot 7.00 waargenomen en het is ondertussen bijna middernacht. Door de zwoele nacht fietsen we terug naar ons resort.
Op het zand zitten we in het donker zachtjes na te praten. Turend over de zee verlicht door een streepje maan, hopen we op een vrouwtje dat eieren komt leggen. Over het strand lopen enkele mensen en rijdt een onverlicht brommertje heen en weer. Schilpaddenwacht?
Activiteit verderop en als Bas er naar toe loopt ziet hij het spoor vanuit de zee. Aan de rand van het strand, vlak onder de bomen vinden we haar. Ze is al druk aan het graven, staart richting zee, kop richting land. Terwijl ik dit probeer te beschrijven, begint het weer te kriebelen in mijn buik. Ruim 3 uur zitten we bij haar. Zo nu en dan krijgen we een hele lading zand over ons heen geschept. Regelmatig slaakt ze en diepe zucht en legt haar kop vermoeid neer op het zand. Uit haar oog druppelt een dikke traan. De tijd vordert. In haar kuil draait ze langzaam tegen de klok in, terug naar de zee, als maar gravend met haar voor en achter poten.
Uiteindelijk is ze 180 graden gedraait en klaar om haar eieren te leggen. Maar dan klautert ze uit de kuil en neemt een 'sprint' naar zee. Bas volgt haar bezorgd. Heel even raken we haar aan voor ze in het water verdwijnt. Hebben we haar toch gestoord? Met een schuldig gevoel kruipen we om een uur of 4 in bed.

Taman Negara NP heeft een canopy walk. Daarover loop je tussen de toppen van het oudste oerwoud op deze wereldbol. Weer lijkt accomodatie roet in het eten te gooien. Ook de weg ernaar toe is lang en complex: een minivan, een busrit van 3 uur, een taxirit met een stok oude mercedes, gevolgd door een boottrip van meer dan 3 uur in een kano op laag water. Maar Taman Negara is het zeker waard en de canopywalk is groots. Een 40 m hoge en 500 m lange brug van ladders, plankjes en touwen, gespannen tussen woudreuzen, is op zichzelf al een geweldige attractie. Natuurlijk ben ik de eerste van de dag die de walk betreed, trouw gevolgd door de Bas en 2 teleurgestelde Italianen.

Terug in KL worden we verwelkomt door een dikke smog en brandlucht. Meer dan 700 brand haarden op Sumatra veroorzaken chaos in de stad. Overal mensen met mondkapjes op. Als je buiten niets te doen hebt is binnen blijven het advies. 'Gelukkig' brengen wij de komende 2 dagen door in KLCC Suria.
We sluiten KL en Maleisie af bij Starbuck met Todays Brew: Sumatra Dark Roasted. Humor hebben ze in ieder geval.

Als we over de evenaar vliegen, richting Jakarta, kijken we terug op een prachtige reis door Maleisie. Bas heeft zich scheel gedronken aan Skol voor een gratis aansteker met zaklampje. Hij heeft er diverse verdient, maar slechts 1 gekregen.
Zo en nu nog lekker 8 maanden en Janny geniet ook met volle teugen.