Voetsporen

"Take away of hier gebruken"?
"Take away"
"Dik of medium"?
"Medium", antwoord ik en staar met verbazing de bakker na.

Na een hel van een vlucht komen we aan in Nieuw Zeeland. De Zuiderlijke Alpen hebben ons een aantal meter laten vallen voor we rustig konden landen op het vliegveld van Christ Church.
De afgelopen hebben we in onze 'witte tornado' het Zuidereiland verkend, in de voetsporen van Floortje, Chris en Yorin travel. De 'witte tornado' is een Toyota Corolla, die in een vorig leven taxi is geweest in Japan en een tweede leven heeft gekregen als huurauto in Nieuw Zeeland. Veilig brengt hij ons waar we naar toe willen, over smalle kronkelende wegen, over heuvels en door dalen, over one-lane bruggen en passen en door het Nieuw Zeelandse verkeer!
De Marlborough Sounds laten zich vanaf de Charlotteweg bewonderen. Een turquise zee zoekt zijn weg landinwaarts door de sounds(fjorden). We turen over het water door de heldere lucht in de hoop dolfijnen of walvissen te zien.
Dwars over het eiland steken we door naar de westkust, Westport. Herman Finkers zou zeggen
:"Het stoplicht is rood,
het stoplicht is groen,
in Westport is altijd wat te doen".
Onder het genot van een drye white en een Mac Gold maken we flauwe grappen over ons nieuwe avontuur.
"Christchurch een stad? Een dorp met een sloot!"
"Nieuw Spijkenisssss, op zondag".
"NZ, het Belgie/portugal van Australie".
De westkust is spectaculair, zwarte stranden, turquise zee met lange brandingen. Chinese pentekeningen, limestone rotsen lijken op gestapelde pannekoeken en door de blowholes wordt de zee omhoog geperst.
Ijsblauwe gletchers eindigen in groene oases. De Fox Glacier Terminal Face is het einde van een geweldadige ijsmassa, die wordt bedwongen door de warme zeelucht. Enorme brokken ijs breken met veel lawaai af en worden door het wildstromende water van de Fox rivier afgevoerd.
De witte tornado brengt ons waar we willen, maar het kost tijd. Tweehonderdvijftig kilometer lijkt niets, maar is een dag rijden. Vanaf de westkust gaan we richting Fiordland, twee dagen rijden en we zijn in Te Anau.
Het zuidereiland is vol met toeristen en schapen. Spontaan met een tour mee zit er niet in tijdens de zomervakantie. De Glowworm cave wordt gepresenteerd als een magische plek met watervallen, wirhlpools en glowworms en is alleen te bereiken met een boot. Milford Sound is een magische naam, die al lang op ons verlanglijstje staat.
Als we aan het eind van de dag een kamer weten te bemachtigen in het Lakeside Motel van Te Anau, maken we ons gereed voor de Glowworm Cave. Nou, magisch is het en volstrekt onverwachts krijgen we een van de mooiste plekken te zien, die we ooit bezocht hebben. Over kolkend water, dat zich door het grotten stelsel werkt, worden we met een geruisloos bootje naar een sprookjeswereld gebracht. Afgezonderd van het watergeweld aanschouwen we duizende blauwe lichtjes, die aan doorzichtige draden, lonken naar insecten. Stil genieten we na, op het strandje buiten de grotten, van het difuse avondlicht over het meer van Te Anau. In de regen varen we terug naar het stadje.
De weg van Te Anau naar Milford sound is een van de mooiste van NZ, volgens de LP tenminste. En daar krijgt het boek gelijk in. In het meest vreselijk weer van de afgelopen 9 maanden rijden we naar het vertrekpunt van de boot voor een tocht over de beroemde fjord. De bergwanden lijken open te barsten door het vele regenwater. Watervallen spuiten meters van de wanden af voor ze naar beneden vallen, als de wind ze voor die tijd tenminste niet weg blaast. Langs een waterval van meer dan 100 km komen we aan in Milford.
Over hoge golven varen we bijna 22 km langs nog meer water en natuurgeweld. Nat tot op het bot genieten we, op het bovendek, van de steeds groter wordende watervallen. We bereiken net niet de zee, wat in 95% van de tochten wordt gegarandeerd.
Als we achter de razende ruiterwissers uiteindelijk veilig terug zijn in het Lakesite motel trillen we nog na van al dat gestamp over de golven van Milford Sound. De volgende dag horen we dat een groep toeristen na ons met een helicopter is ontzet uit het gebied, we hebben soms ook wel eens pech.
Onze tocht doorkruist het binnenland, terug naar de oostkust. Dunedin, het Otago Peninsula en Oamaru houden ons bezig met architectuur en natuur. Helaas, voor de albatrossen is er niet genoeg wind, maar met de sealions maken we wel kennis. In tegenstelling tot pelsrobben zijn sealions niet bang voor mensen en zijn ze ook nog eens veel groter. Voor de landing van de geeloog pinguins staan we uren te turen op het strand bij de ondergaande zon. De belonging: 3 stuks, dat vieren we uitgebreid bij 'Fat Sally' en in de bar van het Criterion hotel. Daarna bewonderen we de oude havenwijk van Oamaru met schilderijen van huizen.
Het zuidereiland van NZ is een prachtig mooi vakantieland met een hele bijzondere natuur , prachtige luchten en bijzonder saaie stadjes.

Het noordereiland begint met een echte stad. In Auckland krijgen we een pinguin toegift in de haven. Op klaarlichte dag doet een blauwe pinguin vreselijk zijn best een visje te pikken uit een grote school.
Het regent als we Auckland een paar dagen later uitrijden, richting Bay of Plenty. Plenty of regen, maar ook geysers, ontploffende modder poelen, vulcanen en een begraven dorp. Op naar het land van Sauron in de voetsporen van Frodo, Sam en in de 'Ban van de Ring' met onze Toyota Saloon ditmaal.

Maar wat ging die bakker nu toch doen? Nou, ons heerlijke grove bruine brood snijden, op de vleesmachine! Cool!



We zij alweer terug in Auckland. Over 2 dagen vliegen we naar Fiji, even terug naar de 3de wereld. Daarna gaan we door naar LA en lopen we ipv van voor op jullie ineens achter op de nederlandse tijd. Tweemaal zonsopgang op dezelfde dag, bijzonder toch.