Terug van het dak van de wereld

We zitten alweer in Delhi, maar ik wil jullie Tibet niet laten missen.
Het is dus ademloos zoals ik al eerder heb gemeld en het is alleen maar ademlozer geworden. Tibet is prachtig, ruig, onherbergzaam, eenzaam, onleefbaar en wat je nog meer kan verzinnen. Na Lhasa hebben we Stephan niet meer gezien op de fiets. Ik heb zijn verslag gelezen over de weg die wij ook gevolgd hebben en met de 4 wheel drive was dat behoorlijk afzien. Met de fiets moet het echt heftig zijn.
Na Lhasa zijn we met 5 Toyota landcruisers richting Samye vertrokken langs het schorpionen meer. Om het Samye klooster te bereiken zijn we met een platbodem een wild stromende rivier overgestoken. Het leek dichtbij, maar tegen de stroom in hadden we ruim 1,5 uur nodig om de overkant te bereiken. Daarna nog ruim een half uur op gevouwen in een bus vol Tibetanen door een zandbak. Even nog een aanvullinng op Tibetanen. Behalve dat het zeer vriendelijke mensen zijn, klopt het varhaal van Marco Polo over hun verder ook. De Tibetanen zijn naar aller waarschijnlijkheid het smerigste volk op onze aardbol. Wat ik begrepen heb is dat ze twee maal per jaar heen huis kuisen en dan ook zelf een bad nemen, waarschijnlijk gaan de kleren niet in de was. Een bus vol Tibetanen is dus echt geen lolletje.
Onze weg ging na onze Samye ervaring weer terug over het water, verder over een stoffige weg met zandstormen, met steeds minder begroeiing dieper de Himalaya in. We hebben onderweg een aantal prachtige kloosters bezocht, ceremonies meegemaakt, monniken zien debatteren, en geslapen in wat men hotels noemt. Alle basics waren aanwezig, zoals water, een bed en eten, dus alles wat een mens nodig heeft. De temperatuur was over dag redelijk in de zon en s'nachts gewoon ijskoud.
Omdat de regens nog niet waren begonnen, waren de wegen goed begaanbaar, dat betekend geen landslides of enorme modderpoelen. Onze chauffeurs hebben daarom een route gevolgt die niet door veel touristen wordt gevolgt.Het plattelands leven van Tibet hebben we volop kunnen bekijken, ik begrijp niet dat een mens in deze eenzaamheid en ruigte kan leven. Oke je het elke morgen een prachtig uitzicht als je opstaat, maar verder...... ik weet het niet.
Wij genoten in ieder geval van de prachtige vergezichten en trokken steeds dieper de hoogvlakte op. Het weer is steeds helder geweest en op weg naar het dak van de wereld kregen we de eerste echt hoge toppen te zien. Moet je voor stellen; je gaat passen over van ruim 5000 meter, rijd over hogvlaktes van zo'n 4000 meter hoog en dan zien je in eens toppen waarvan je weet dat ze rond de 8000 meter zijn. Wauw dus en weer ademloos.
Na een pas van 5200 meter kregen voor het eerst zicht op de Everest, het dak van de wereld, bijna 8800 meter hoog! Prachtige lunch plek, maar je moet niet proberen hard te gaan lopen, zelfs van eten raak je buiten adem.
Ons bezoek aan "het Basecamp" was ook weer een hoogtepunt. Vol met macho's die hier zo'n 2 a 3 maanden verblijven voor ze aan hun bedwinging van de Everest beginnen. Voorzien van hightech apparatuur verblijven ze in in tentenkampen die voor ons, gewone toeristen, verboden zijn. Jammer want ik had het wel eens goed willen bekijken. In ieder geval hebben we er overnacht in tenten gemaakt van turkentassen doek. Ik had het niet willen missen, maar 1 nacht was genoeg. S'ochtends vroeg was het wild stomende riviertje bevroren en bleek iedereen de nacht te hebben uit gezeten.

Op dit moment zit ik bij de YMCA in Delhi te internetten. Het temperatuur verschil met 2 dagen geleden is ruim 50 graden. Morgen gaan we beginnen aan een 14 daagse tocht door Rahdjastan, maar daarover meer in ons volgende bericht