Bij de mensen thuis

We zitten in een hotel, ja dat is logisch, maar wat voor een hotel. Victor Exotica Beach resort, ja de naam alleen al. Gisteren hier aangekomen in een wat nat, grauw Goa voor een strand stop. Taxi chauffeur mompelde al iets van "far away" en nog meer wat we niet begrepen. In ieder geval liet hij ons achter bij een blauw wit hotel in een achteraf steegje. Strand in geen velden of wegen te bekennen. Op de gevel is een juffrouw met twee enorme borsten gekleid. Oeps.

Wat is hier aan vooraf gegaan is ga ik eerst vertellen.
Vanuit Uidapur zijn we, met de trein via Achmedabad, naar Mumbai (Bombay) vertrokken. Er was een 2 tier AC coupe voor ons geboekt. Twee slaapbanken aan een kant, vier in het totaal. De AC wagon moet eerst afkoelen en dan mag je naar binnen. Dan heb je wel extra profijt van de koelkast na ruim een uur in de bloedhitte met al je bagage. De Indiers vinden ons vast eng of stinken want het lijkt dat we de hele coupe voor ons zelf hebben.
De coupe: met ijzer beslagen hok, zwabber en AC blazer. Het geheel wordt afgesloten met een enorm hangslot, zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant een mogelijkheid daarvoor. de coupe: meer een cel dus.
Hebben we ons net geinstalleerd op de beneden verdieping, alle sloten dicht gemaakt, blijken we toch een medereiziger te hebben. Tjonge, jonge, jonge wat stinken die currys als je zo bovenin heen en weer ligt te schudden. Verder is erover deze treinreis niets te vertellen. Ik weet niet eens te vertellen welke kant we op reden. In Achmedabad duizelig en misselijk uit onze cel gekropen. Achmedabad is de geboortestad van Ghandi. Het is een wat stoffige, op het eerste gezicht vieze stad met hoofdzakelijk moslim bevolking. Het vieze valt best mee. Als de stad ontwaakt begint het vegen en na een ur ziet het er veel beter uit.
Aan het eind van de middag stappen we in de volgende trein. Heel wat wijzer wachten we nu rustig op een bankje tot de AC chair coach open gaat. Wauw, het lijkt wel een vliegtuig. Met meer ruimte wel te verstaan en veel efficienter. We wisten dat we een avondmaal zouden krijgen, maar wat we kregen:
1 welkoms sapje met nootjes en toffees
2 samosaatje (warm vegetarisch deegflapje) met saus, sapje en toffee toe
3 heb je het gehad denk je, nee hoor, de volgende ronde, Soep
4 dat was het dan? nee een volledige Thali met salade en yogurt toe
5 vergeet ik nog het mineraal water
Moet je voorstellen wij in de AC en de jongens in het halletje bezig om alles klaar te maken. Het komt niet kant en klaar binnen dus. Samosa wordt ter plekke bloedheet gemaakt. De trays worden ter plekke op gemaakt. Alles wordt in een razend tempo rond gebracht, zonder trolley, opgehaald en vervolgens afgewassen in het zelfde halletje.
Op z'n Indiaas discreet wordt ons verteld dat we een TV beroemdheid aan boord hebben. En binnen een mum van tijd weet onze buurman meer over ons dan jullie ooit zullen weten. De 8 uur naar Mombay zijn echt om 'gevlogen'.

In Mumbai hebben we vooral veel door de stad gelopen. Binnen een mum van tijd ben je drijfnat van het zweet. zelfs daaraan wennen we. Mumbai is gelukkig totaal anders dan Delhi. Een havenstad daar vind je als Rotterdammer zo je weg. Met lopen zie je veel. Zo zitten we in een Bollywood film, opnames voor het hotel en we stappen er zo in. Super chique flats, minder chique visserswijken er tussen. Het huis bezocht van waaruit Ghandi de onafhankelijkheid van India heeft bewerkstelligd. Heel indrukwekkend hoor, er hing zelfs een brief aan Hitler. Gandi vraagt hierin of hij nog wil nadenken voor hij een wereldoorlog ontketend. Verder ,van een afstand, de stille torens van de Parsis gezien. Deze mensen leggen net als de Tibettanen hun doden neer voor de gieren. Door een tekort aan gieren in de stad en door problemen met de nabijgelegen drinkwaterbekkens worden nu ook chemicalien gebruikt om het proces te versnellen. de gieren en roofvogels cirkelen er nogwel steeds boven en pikken ook vast nog steeds een hapje mee.
Bij een havenstad hoort ok vertier en s'avonds zijn er genoeg lekkere restaurant en bars om ons ook dan te vermaken. Allemaal te veel om hier neer te schrijven.

Naar Goa reizen levert voor het eerst organisatie problemen op. De treinen zitten vol. de bus is een andere optie, maar is ons aldoor afgeraden. We hebben er zelf ook niet veel terk in na onze ervaringen op de weg in Rajastan.
Na wat rond shoppen hakken we de knoop door. Met de bus dus en met een package tour in een allin hotel. We boeken voor 3 nachten omdat het niet precies is wat we in gedachten hadden.
Om op te stappen rijden we ruim 1,5 uur door de chaos van de avondspits. Echt bij ons steld het niets voor. De taximeter klopt van geen kant. Na een "don't cheat on use" zitten we een beetje apatisch voor ons uit te staren niets anders horend dan getoeter en niets anders ziend dan een enorme massa verkeer.
Er staan verder geen andere mensen te wachten bij de opstap plek. Ruim 1,5 uur te later dan vermeld komt onze AC volvo sleeper aan rijden. Uitgeput zakken we neer op ruime plaatsen voorin de bus. Na een site seeing door great Mumbai zijn we op weg. Het is net als met Solmar naar Caella. Water , een dekentje en zo meteen komt vast de soep. Tevreden installeren we op onze slaapstoelen, hier kan Solmar nog wat van oppikken. Gedwongen door de beelden op de weg sluit ik mijn ogen. Om de 3 uur is er een plas en rook stop. De omgeving is heuvelachtig en de weg slingert er tussendoor, met een behoorlijke snelheid slingeren we mee. Het komt als een film voorbij.

In de ochtend hebben we weer een chauffeurs wisseling en deze rijdt een stuk rustiger. We genieten van de natuur en het landschap. In Mapusa stappen we uit, worden gelijk een taxi in gesleurd. "Far away" is het laatste wat we van de chauffeur horen. De dame met de borsten staart ons aan.
Onze hotelvoucher wordt aan genomen en met vriendelijk ogen worden we toch iets meewarig aangekeken. "Where is the beach", vroegen we alleen maar. Het all-in armbandje met groot Victot Exotica erop berg ik nog maar even weg. De koude douche knapt een hoop op.
Het is bewolkt en het heeft enorm geregend. De 5 minuten wandeling levert een strand op. Iets totaal anders dan we in gedachte hadden. Voor de Candolim beach ligt een enorm gestrand schip. Een ruige zee en golven slaan op het strand. Geen strand bedjes, geen strand tentjes.
Een prachtig leeg strand, prachtig om te wandelen. In gezelschap van een kudde vriendelijke honden.
S'avonds schuiven we langs het buffet. Langzaam druppelen de Indiaase gasten binnen. In pyama, want dan kan je daarna gelijk naar bed?! Zo kom je nog eens bij de mensen thuis.

Vandaag schijnt de zon, ik heb een internet cafe gevonden. Mailtjes verstuurd voor een hotel in Kochin, de volgende bestemming. De trein ernaar toe is geregeld, ditmaal een sleeper zonder AC. het nu tijd om even vakantie te nemen binnen deze reis. Dus nu gauw naar huis.

Nog even dit.
Ik ben naar de kapper geweest. In de Touch of Joy, ligt niet naast Victor.
De dame met de borsten zit alleen op de gevel.
De Siks gasten hebben ook vakantie, net smurfen zonder hun tulband.